Mark en Jennifer in Canada

Jawel, we zijn er klaar mee!, maar eerst ons verhaaltje in chronologische volgorde.

In oktober kregen we de brief dat de pepierwinkel achter de rug was, en dat het enige wat nodig was, was een gesprek met een imiigratie meneer/mevrouw. We zouden bericht krijgen van hoe en wat. Ongeveer 3 maanden later hebben we nog niks gehoord van de immigratiedienst en we begonnen het gevoel te krijgen dat er iets mis is gegaan. Dus ikke bellen naar de immigratiemeneren en mevrouwen, maar er was geen doorkomen aan. Opeens zat er een bruine envelop in onze postbus. In de brief stond dat dit een herinnering was en dat ik toch echt even met onderstaand nummer moest bellen. We hebben nooit een eerste brief gehad, maargoed. Ikke de volgende dag bellen met een vriendelijke meneer die een afspraak voor ons heeft geplanned op 4 februari. We hebben dus 4 februari een dagje Saskatoon gedaan. Om 10 uur hadden we de afspraak, wat een kwestie van betalen, paar standaard vragen beantwoorden en een formulier ondertekenen was. De mevrouw zegt “Nou, gefeliciteerd, en welkom in Canada”, en dat was het.

Om een paar vragen te beantwoorden: Nee, ik ben geen Canadees. Nee, ik heb geen Canadees paspoort. Nee, ik kan niet stemmen en Nee, ik kan niet voor de Canadese overheid werken. Verder heb ik alle rechten van een Canadees. Ik mag werken (bedrijf starten), studeren, kom in aanmerking voor ziektekostenverzekering, eventueel uitkering etc.

Dus..

Dat was het goede nieuws. We hebben ook nog ander nieuws: Jennifer heeft een gebroken stuitje. Hoe? Nou, vorige week vrijdag (30 januari) zijn we naar Wapiti Valley geweest om te snowboarden met school. Heel erg naar onze zin gehad. Ik voor het eerst sneeuwborden in de Canadese sneeuw. Rond een uurje 3 zaten we in de skilift naar boven (“we” zijn Jennifer. Francois en ik). We hadden die skilift al redelijk vaak genomen, dus we wisten wat ons te wachten stond: als je boven bent, door de knieen, vooruit glijden en zorgen dat je het stoeltje niet in je nek krijgt. We hadden alleen even geen rekening gehouden met het feit dat je ook op elkaar snowboard kon staan. We weten nog steeds niet wat er precies is gebeurd, maar Jennifer viel achterover en verging van de pijn. Ze is meteen sneeuwscooter naar beneden gebracht en heeft de rest van de middag in de chalet op haar buik geleden. Onze redenering was: of het nou gebroken og gekneusd is; je kunt er toch niks aan doen, dus Jennifer is maandag gewoon weer aan het werk gegaan. Tot vrijdag, toen ze probeerde iets van de vloer op te pakken en weer verging van de pijn. We zijn meteen naar het ziekenhuis in Rosthern gegaan en daar ongeveer de hele middag gezeten en de conclusie te horen (en zien op de rontgenfoto’s): Een gebroken stuitje. Niks aan te doen, alleen pijnstillers en voorzichtig aan doen.
Wel komisch: Er was niet meteen een dokter beschikbaar (het wast niet echt een spoedeisend ding natuurlijk), maar wel een stagair. Een man van ongeveer in de 40, gebrekkig engels sprekend en een glad hoofd. Toen hij vroeg hoe het gebeurd was moesten we hem eerst uitleggen was snowboarden was, want dat kenden ze in zijn land niet (de Filipijnen, India, Indonesie, of iets wat daarop lijkt).

Verder gaat alles goed met ons. Jennifer heeft het nog steeds naar haar zin op school, we maken nieuwe vrienden hier, we hebben regelmatig feestjes, we spelen regelmatig poker, ik ben ondertussen lid van de recreational board (die organiseert feestjes, evenementen etc.).
Gaat goed met de familie. Susie heeft ontwenningsverschijnselen nadat haar camera stuk is gegaan, en op is gestuurd ter reparatie (3 maanden geleden), Blair zit nu met vrienden in de Dominicaanse republiek, Brad werkt nog steeds bij Hitachi (windmolens lassen die in Nederland/Duitsland worden neergezet, Christine heeft een nieuwe baan bij de Bank of Montreal. Zuri groeit als een maleijer en loopt alsof ze het al jaren doet. Cory werkt weer in Alberta als lasser en is ‘s weekends hier.

Zo, zijn jullie weer op de hoogte.