Mark en Jennifer in Canada

[nl]Het gaat dan niet over vandaag, maar over een paar dagen geleden. Jennifer had de hele dag op school gewerkt, en ik ben de hele dag thuis met een project bezig geweest. We doen sinds een maand of 2 de boodschappen voor het restaurant in het dorp met Cory’s truck. We gaan hiervoor naar Prince Albert (PA) naar een soort Makro en laden dan de hele auto vol. Zo ook afgelopen woensdag.

Jennifer is na school direct naar huis gekomen en ik heb vlak daarvoor de truck opgehaald van de boerderij. Het was Susie’s verjaardag, dus heb daar nog even een babbeltje gemaakt. We moesten ook nog wat dingen voor onszelf halen in de stad, dus we zaten al in tijdnood voor we weg gingen, want de supermarkt (zo noem ik het maar even) zou om 20:00 dicht gaan, en wij zaten om 18:15 nog bij de Subway (broodjesboer) bijna aan de andere kant van de stad. Aangezien boodschappen doen voor het restaurant niet hetzelfde is als de boodschappen voor thuis, moet je er toch zeker een anderhalf uur voor uit trekken, dus: broodjes naar binnen en wegwezen. Nog even snel de bandenspanning controleren en boodschappen doen.

De supermarkt had niet alles wat we moesten hebben, dus moesten we op zoek naar alternatieven (niet naar andere winkels, maar alternatieven binnen de winkel), wat meer tijd in beslag nam.
om 19:55 waren we onderweg naar de kassa, waar Jennifer opmerkt “pfoe, net op tijd”, waarop de kassiere antwoordt: “We zijn tot 21:00 open hoor”. @#%^#%&*. Dus..

Nouja, we wilden ook nog even op bezoek bij Susie, dus als de sodemieter de truck ingeladen (wat van kassa tot ingeladen ook een half uurtje duurt ongeveer) en onderweg naar het restaurant, waar ondertussen niemand meer was natuurlijk. Onderweg, vlak bij Bellevue zegt Jennifer (die rijdt): “Het is net of iemand anders voor me stuurt, we zijn zwaar beladen!”. Ik voeg eraan toe: “Ja, het heeft net geregend en er is net nieuw gravel neergelegd, dus kan wel kloppen”.
Bij het restaurant aangekomen gaat Jennifer via de voordeur naar binnen om de achterdeur open te doen, terwijl in de achterklep van de truck opendoe, denkend: “Heuh, waarom is de truck zo laag? Zo zwaar waren we toc… Oh shit, nee he?”, en jawel, de truck stond op 1 slof.
Dan ga je je afvragen: hoe krijgen we onze boodschappen thuis, hoe komen we bij Susie, en hoe krijgen we onze auto weer terug (die bij de boerderij stond). Gelukkig wonen oom William en tante Lise in het dorp, dus daar zijn we naartoe gelopen.. in de regen uiteraard.
Wij met hun truck naar het restaurant, onze boodschappen overladen naar de andere truck, en naar huis. We hebben Cory’s truck bij het restaurant gelaten. Die zou ik de volgende dag wel naar de garage (aan de overkant van de straat gelukkig) brengen.

Het was ondertussen 22:15 en alle visite was al weg. We hebben daar nog even relaxed op de bank gehangen om om 23:00 ongever weer naar huis te gaan met 2 auto’s (onze eigen en de truck van oom William).

Ik reed voorop en terwijl we het erf af rijden zie ik iets in de berm lopen. Wilde dieren zijn hier normaal, dus ik besteede er niet te veel aandacht aan, maar Jennifer achter me stopte. Ik snapte het niet helemaal, maar reed langzaam verder, in mijn spiegel kijkend om te checken dat ze wel achter me aan kwam. Het duurde even, maar ze volgde even later.
Bij ons huis aangekomen stond ik op haar te wachten, omdat zij de sleutel had, en Jennifer niet echt snel reed. Vreemd.

Jennifer rijdt bij ons het erf op en zit heftig naar de passagiers-stoel te gebaren. Het vraagteken boven mijn hoofd werd groter, en NOG groter toen ik zag wat ze daar op had gezet. Het was onze grote zwarte kat die we 4 maanden geleden hebben geadopteerd en die na anderhalve week was weg gelopen.
Stevig vermagerd (vel over bot), zeiknat en een dik abces op haar kin, maar levend en vragend om aandacht! We zijn tot ongeveer 01:00 op gebleven om het beestje af te drogen en te voeren.

Ze maakt het nu goed, ze eet weer normaal, went aan de andere 2 katten en na een bezoek aan de dierenarts afgelopen vrijdag geneest haar abces ook goed. We hebben nu dus 3 katten.

Het was me het dagje wel, maar we hebben Boss terug, de truck is een dag later gefixt, het restaurant had weer genoeg eten te verkopen en wij hebben weer wat te vertellen op feestjes (of een weblog).[/nl]

[en]Sorry guys, no english translation for this one[/en]